ایده‌ی اصلی پروژه بر استفاده‌ی دوباره از یک فن و ماده‌ی بومی شکل گرفته است؛ ترکه‌بافی و استفاده از شاخه‌های دورریز درخت ارغوان، که به‌جای باقی ماندن به‌عنوان مصالحی کم‌ارزش، به پوسته‌ای جدید برای ساختمان تبدیل شده‌اند.

پروژه ارغوان را می‌بایست به عنوان تمرینی در ساحت‌ تجربه‌گرایی و تکتونیکی واکاوی کرد. حالتی تکوینی که در میدان تجربه‌های زیسته آدمی‌، فنون، زمان، مصالح و نیروها رخ می‌دهد و در انتها به عنوان امری خلاق و نو، وارد حیاتی زیبایی‌شناسانه می شود. فرگشتی که از فنون در حال فراموشی مانند ترکه‌بافی آغاز و آن‌را به یک آلترناتیو عملیاتی، نو و پاسخگو به روح‌ زمانه خودش در معماری تبدیل می‌کند.

دفتر طراحی 13 درجه

در نهایت، آنچه در مورد پروژه برای داوران اهمیت داشت، جسارت ایده و ارتباط آن با زمینه و اقلیم بود؛ اما همزمان، دوام و رفتار بلندمدت متریال به‌عنوان یک پرسش جدی باقی ماند. پروژه ارغوان در نقطه‌ای قرار می‌گیرد که ارزش آن فقط در نتیجه‌ی نهایی نما نیست، بلکه در آزمودن این پرسش است که آیا می‌توان یک تکنیک بومی را از مقیاس صنایع دستی به مقیاس معماری منتقل کرد و در عین حال، الزامات عملکردی و دوام یک ساختمان معاصر را نیز حفظ کرد.

در واقع، مسئله‌ی اصلی پروژه شاید همین‌جا شکل می‌گیرد:

آیا یک ماده‌ی بومی، وقتی وارد مقیاس معماری می‌شود، همچنان می‌تواند هم «بومی» بماند و هم «عملکردی»؟