“قبل از شروع کارم، مجسمه در داخل بلوک مرمر، کامل شده است؛ پیشاپیش وجود دارد، فقط باید اضافات آن را از میان بردارم.”
-میکل‌آنژ

ساختمانی که با آن روبه‌رو شدیم، مخروبه‌ای بی‌جان بود که سال‌ها در اغما به‌سر می‌برد. خواستیم با حفظ هویت و اصالتش، آن را برای زندگی امروز آماده کنیم. تعدادی از دیوارهای داخلی حذف شدند و با سازه‌های فلزی نمایان، استخوان‌بندی آن استحکام یافت. سقف‌ها به‌صورت اکسپوز نمایان شدند، آجرها در جای‌جای پروژه احیا گشتند، و دیوارهای خارجیِ نمای جنوبی با پاشش بتن، مسلح گردیدند. زیرزمین نیز باید به چرخه‌ی حیات بازمی‌گشت. برای این منظور، گودال باغچه‌ای در مجاورتش ایجاد شد تا هم نور دریافت کند و هم با حیاط دیالوگ برقرار سازد. پله‌ی مجسمه‌گون حیاط، دسترسی مستقیمی از حیاط به زیرزمین و طبقه‌ی اول فراهم کرد و این‌گونه فضاهای غذاخوری با یکدیگر مرتبط شدند. مایه‌ی حیات را به مجموعه تزریق کردیم تا در میان حرکت و جوش و خروش خود، به احیای آن کمک کند. ساختمان باید با دنیای امروز در هم می‌آمیخت. دو طبقه‌ی پایینی به کافه‌ رستوران تبدیل شد و آشپزخانه‌ی صنعتی در زیرزمین، آماده‌ی خدمت‌رسانی به طبقات بالایی گشت. برای ایجاد تنوع بصری، جلوه‌ای از رنگ به مجموعه افزودیم و کوشیدیم با فضای باز و حیاط، ارتباطی فیزیکی و بصری برقرار کنیم. در طبقات بالاتر، فضایی منعطف برای گردهمایی و رویدادها در نظر گرفتیم تا هر روز قصه‌ای تازه روایت شود.

رضا حبیبی، ملیحه شیرزاد