پروژه‌ی «اتاق شکار» اثر محمدرضا محب‌علی، در مواجهه با یک فضای موجود در باغ شکل گرفته است؛ مداخله‌ای که به‌جای تعریف یک بنای تازه در کنار ساختار موجود، تلاش می‌کند ظرفیت‌های فضایی همان اتاق را گسترش دهد و آن را در ارتباطی مستقیم با باغ و بستر پیرامونش بازتعریف کند.

 

همین ویژگی، پروژه را در مرزی میان بازسازی، الحاق و گسترش قرار می‌دهد؛ مرزی که در جریان داوری ششمین دوره‌ی جایزه شیراز نیز به یکی از محورهای اصلی گفت‌وگو درباره‌ی پروژه تبدیل شد.